این برنامه دامنه ۱۰۰ کیلومتری داشت

دیسک مشابهی نیز در مقابل لامپ اشعه کاتود در داخل دستگاه گیرنده (ریسیور) جاسازی asilight شده بود. در سال ۱۹۱۱ میلادی «بوریس رونسیگ» و دانشجویش «ولادمیر کوسها وریکین» با استفاده از یک اسکنر مکانیکی غلتکی شکل، یک سیستم تلویزیونی را ایجاد کرد که به عقیده خود وریکین، تصاویر بسیار ساده را از طریق سیمها به بخشهای الکترونیکی ریسیور منتقل میکرد؛ ولی تا این سیستم جابجایی تصاویر امکانپذیر نبود؛ چرا که حساسیت اسکنر کافی نبوده و لامپ سلنیوم بسیار عایق بندی بود. در زمان آغاز استفاده از گیرندهها PAL در پخش برنامهها در سال ۱۹۶۷ با تعصب مشاهده شد که پیشرفتها در تکنیکهای ساخت شیشه (آینه) هزسینو دقت در خطوط تأخیر را به حدی پائین آورد که گیرنده با سیستم PAL آسان نیز از لحاظ تجاری به سختی ساخته میشود و تمامیگیرندههای SECAM همانند گیرندههای PAL خط تأخیر را عملاً بکار میگرفتند. در سال ۱۹۲۸ فارنس سیستمی را راه اندازی کرد که برای ارائه یک فیلم متحرک برای تلویزیون و مطبوعات کافی بود.

نخستین شبکه رسمی تلویزیون فرانسه در ۱۳ فوریه ۱۹۳۵ با ۶۰ خط با پخش برنامه از ۸:۱۵ تا ۸:۳۰ شب رسماً آغاز به کار کرد. نخستین پخش در غرب آلمان در ماه اوت در پی فرانسه در ماه اکتبر صورت گرفت. این برنامه با بازی «بیاتریس برتی» از استودیوی «رادیو- پی تی تی ویژن» در پاریس صورت گرفت. در سال ۱۹۵۸، CBC بزرگترین شبکه تلویزیونی جهان را از سیدنی، نوا اسکاتیا به ویکتوریا، انگلیس- کلمبا تکمیل کرده نخستین پخش زنده مدام از اخبار فوری در جهان به وسیله CBC در طول حادثه معدن «اسپرینگ میل» در ۲۳ اکتبر ۱۹۵۸ صورت گرفت. شبکههای تلویزیونی در لندن از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۹ بهطور متوسط روزانه چهار ساعت برنامه پخش کردند که ۱۲ تا ۱۵ هزار گیرنده آنها را دریافت میکردند. در این تلویزیون یک گیرنده به وسیله ترکیب نوری تصاویر از دو مجرای مختلف در یک صفحه تصاویر رنگی را تولید میکردند. دراوایل دهه ۷۰ برزیل نخستین کشور در آمریکای جنوبی بود که با استفاده از سیستم PAL با عنوان PAL-M در ترکیب با سیستم NTSC و PAL تصاویر رنگی تلویزیونی را دریافت کردند. این ایستگاه تلویزیونی با استفاده از فرکانس UHF برنامههایی را بهطور منظم به استثنای یکشنبهها و روزهای تعطیل تا چندین سال پخش میکرد.

ایستگاههای تلویزیونی این کشور ساخت برنامههای تلویزیونی رنگی خود را از سال ۱۹۶۶ آغاز کردند. نخستین خدمات رنگی تلویزیون در آفریقا در سال ۱۹۷۳ با استفاده از سیستم PAL در جزیره «زن زیبار» تانزانیا معرفی شد. تمامی این برنامهها با استفاده از دوربین رنگی متعلق CBS پخش شد. سیستم میدان رنگی زنجیرهای در CBS تقریباً مکانیکی بود که دیسک داخل آن از فیلترهای سبز، آبی و قرمز ساخته شده بود و با سرعت ۱۲۰۰ دور در دقیقه در داخل دوربینهای تلویزیون کار میکرد. CBS در ۲۸ اوت ۱۹۴۰ با استفاده از فیلم و در ۱۲ نوامبر ۱۹۴۰ با استفاده از دوربینهای زنده بررسی میدانهای رنگی را آغاز کرد. جان لوگی بِرد نخستین سیستم پخش رنگی برنامههای تلویزیون را با استفاده از دیسکهای اسکن، در ۳ ژوئیه ۱۹۲۸ ارائه کرد. وی اجازه ساخت نخستین تبلیغ رنگی را در مکزیک در ۸ فوریه ۱۹۶۳ دریافت کرد و «برنامه Paraiso Infantil» ساخت وی، از تلویزیون XHGC شهر مکزیکوسیتی پخش شد. شبکه NBC پخش برنامههای منظم خود را در ۳۰ آوریل ۱۹۳۶ با پخش یک برنامه از افتتاحیه «نمایشگاه جهانی ۱۹۳۹ در نیویورک» آغاز کرد.

در پایان جنگ جهانی دوم، «شبکه رادیویی نیروهای مسلح» در آمریکا با هدف ارائه برنامه تلویزیونی آمریکایی برای نیروهای اشغالگر در آلمان، از گیرندههای تلویزیون آمریکا برای ساخت برنامههای ۵۲۵ خطی استفاده کرد. سایر سیستمهای کد برداری رنگ که تا آن زمان تصویب شده بودند، بر مشکلات رنگ در NTSC فائق میآمدند ولی گیرنده PAL از آن جهت منحصربهفرد بود که میتوانست به عنوان یک گیرنده اقتصادی بدون استفاده از یک خط تأثیری، با عملکرد بهتر و در مواردی بهتر از یک معادل مدل NTSC ساخته شود. آلمانیها در فوریه ۱۹۳۷ سیستم با ۴۴۱ خط را در اختیار گرفتند و در طول جنگ جهانی دوم آن را به خارج از برج ایفل و به فرانسه بردند. اما در صورتی که تلویزیون به معنای پخش تصاویر زنده، متحرک و تدام دار و نه تصاویر سایه نما و دو صوتی تعریف شود، بگیرد نخستین بار به این فناوری در دوم اکتبر ۱۹۲۵ دست یافت. این سیگنالها به وسیله یک مدار ثانویه در گیرنده دستهبندی شده و به لامپهای تصویر سبز، قرمز و آبی فرستاده شده و تا ترکیب باسری دوم شیشهها به یک تصویر رنگی کامل تبدیل میشوند. در فرانسه و انگلیس برنامههای تلویزیونی رنگی در فرکانس UHF تولید میشد که تا دهه ۸۰ در بریتانیا با ۴۰۵ خط نور و در فرانسه با ۸۱۹ خط شکل میگرفت.